Kardeşiz Diyorsak Bir Bildiğimiz Var Elbet - Cefa Dolu Manisa

Kederlenir insan bazen, kaçmak ister uzaklara. Nereye gittiğini bilmez, bilir ya da. Yalnızdır ya da sevdikleri vardır sadece yanında. Biraz kafa dağıtır, biraz uzak kalır gerçek hayattan.

Bizim derdimiz de belli, kaçacağımız yer de. O hafta neredeyse sevdamız, peşi sıra yoldayız. Geleceğe Dönüş için çıktığımız yolda, birkaç koltuk da olsa boş bırakamayız. Son durak Manisa...

Bilet fiyatları açıklanmış, hayal kırıklığı. Paran yoksa sen de yoksun derler ya, o bizim için geçerli değil. Kardeşiz diyorsak bir bildiğimiz var elbet. En iyi yaptığımız şeyi yapıyoruz, birbirimize sahip çıkıyoruz.

Biletler taksitle alınacak tamam da, yol? Her yolu deniyoruz, her planı yapıyoruz. İnanın alfabeyi baştan sona sayıyoruz. Dostumuz olduğu kadar düşmanımız da var belli. İlk harften başlıyoruz.

“A Planı, Kamyon sırtı. Avcılar’dayız, liman uzak. “Mehmet Baş” yetişiyor imdada. Kamyoncu bir abimiz kendisi. Limana ulaştırıyor bizi, sırtında taşımış gibi. Vedalaşırken bağırıyoruz “iş, aş, Mehmet Baş”. Denizi aşmak için gemiyi deniyoruz. Dostumuz olduğu kadar düşmanımız da var işte.

Gişeci Trabzonlu, anahtar kelime vicdan. Vicdansız çıkıyor gişeci, kapılar kapanıyor, binemiyoruz. Avcılar’ı da geçmişiz, limanda mahsur kalıyoruz. “B,C,D,E” planları da iptal. Hala İstanbul sınırındayız. Bizden çıkıyor oralardan birisi. Servislerle metrobüse dönüyoruz.

Kadıköy’e dönüş yolculuğunda “F,G,H” ve daha pek çoğu iptal oluyor. Alfabe bitiyor, hala İstanbul. İDO’dan umutluyuz, seferler iptal ediliyor.

Son harf “Z”. Tüm kapılar kapandı derken Fenerbahçeliler Derneği dostluk eli uzatıyor, “Gerekirse ayakta gideriz, sizi bırakmayız burada.”. Öyle de oluyor bazen ayakta, bazen oturarak, konuşarak bazen ya da susarak yolun sonu görünüyor.

“Yüreğini Ortaya koy”anlar için yanımızda getiriyoruz 80 metre pankartı. Asmamıza imkan yok, topluyoruz. Hayal kırıklığı var biraz. Ya kaybedersek diyoruz, aklımıza pankart geliyor. Bir, iki, üç... Derin nefes alıyoruz. Takım tribüne geliyor, anlıyoruz. Biz sadece pankartı değil, inanan yürekleri de getirmişiz yanımızda. Fenerbahçe diye haykırıyoruz!

Yollarda sırt sırta, tribünde omuz omuza. Geleceğe Dönüş için çıktığımız bu yolda mücadelemiz sürecek, yanan ateş sönmesin diye.